“They always say time changes things, but you actually have to change them yourself.” – Andy Warhol

“Matthijs, waarom doe je dit eigenlijk?” Een vraag die ik vaak krijg. Waarom geef je een succesvolle baan als consultant op om iets te beginnen waarvan je helemaal niet weet of het een succes wordt? Een goede vraag, waarom heb ik Bureau Invictus opgericht? Waarom doen we wat we doen? Het antwoord op deze vraag begint voor mij bij een paar anekdotes.

Enkele jaren geleden zat ik bij een vriend in de auto die clubarts is van een grote Nederlandse profvoetbalclub. Hij vertelde me dat het niet lekker liep binnen zijn medische staf. Hij kwam nauwelijks aan zijn taken als arts toe omdat hij zo druk was te voorkomen dat zijn fysiotherapeuten elkaar in de haren vlogen. Zuchtend zei hij me “Ik ben opgeleid tot arts, ik ben toch geen manager!”

Een tweede gesprek een paar weken later. Een kennis is voedingskundige bij een andere grote profvoetbalclub in ons land. Hij vertelde dat de situatie die hij aantrof toen hij begon met zijn baan niet best was. Het effect van voeding was iets waar niemand mee bezig was of van op de hoogte was. Er kwamen zelfs spelers voor de training binnenlopen met broodjes kebab in hun handen. Spelers die geld verdienen met hun lichaam, er van afhankelijk zijn, er zo hard aan werken, en tegelijkertijd zo met hun lichaam omgaan!

Het eerste wat ik bij beide gesprekken dacht was, dit zal toch wel een uitzondering zijn? In een wereld waar zoveel geld in omgaat, waar zoveel aandacht aan wordt besteed op tv, internet en in de kranten. Waarom zijn dit soort zaken niet al lang goed geregeld? Waarom krijgt die clubarts geen management cursus of ondersteuning van een manager? Waarom zijn spelers op dat niveau niet voorgelicht dat ze toch echt een stuk beter voetballen met goede voeding en met een lager vetpercentage? Krijgen ze dan zeker ook geen mentale begeleiding? Of uitleg hoe ze hun leven het beste in kunnen richten? Want als dit allemaal wel op orde is, kan een speler zomaar 10% beter presteren. En als dit leidt tot ook maar één extra doorgebroken speler is het gemiddelde transferbedrag van die speler ruimschoots meer dan de kosten van het inhuren van deze expertise!

Ik ben gaan uitzoeken of dit soort situaties meer voorkwamen. Misschien dat het uitzonderingen waren, of misschien dat het specifiek alleen bij voetbal gebeurt. Maar helaas. Zo sprak ik een looptrainer van een Nederlandse tophockeyploeg. Zijn ideeën over psychologische begeleiding en het bekijken van karakters en persoonlijkheden binnen een team waren bij de club volledig aan dovemansoren gericht. En dat terwijl hij als opgeleid psycholoog hier toch wel verstand van had.

Mijn conclusie was dus al gauw duidelijk: er is ruimte voor verbetering. Veel ruimte voor verbetering. Sommige clubs zijn professioneler georganiseerd dan de andere. Ook zit er verschil tussen sporten. Maar binnen elke sport zijn voorlopers en achterlopers. En overal ligt de focus weer anders.
Wat zou er nou gebeuren als we de kennis van de ene sport brengen naar de ander? En als we uitvogelen waarom bepaalde teams met minder budget beter presteren dan hun concurrentie? En als we alle kennis die al lang in de wetenschap bekend is, vertalen naar praktische toepassing in de sport. Zodat sporters en begeleiding er echt iets mee kunnen? Dan kunnen we sport in Nederland structureel naar een hoger niveau tillen!

Dat is de reden waarom ik Bureau Invictus heb opgericht. Met de ervaring die ik heb opgedaan bij de overheid kan ik de sport verder helpen professionaliseren. Samen met mijn collega’s kunnen wij sporters en hun begeleiders helpen nog beter te presteren dan ze nu al doen. Door hen inhoudelijk bij te staan met de nieuwste kennis en innovaties. Door te zorgen dat voeding, fysiologie, psychologie, leefstijl, technologie en tactiek op orde zijn en elkaar versterken. Zodat sporters nog meer uit hun talent kunnen halen. Zodat ze nog meer prijzen kunnen pakken.